PĘPEK ŚWIATA

Od wieków głowią się uczeni,
gdzie Pępek Świata jest na Ziemi?
Robią zakłady i wyprawy,
by zbadać istotę tej sprawy.

Mierzą, ważą i obliczają,
miejsca Pępka nie odkrywają.
To tajemnic jest tajemnica,
gdzie leży jego okolica?

Pępek Świata jest ważny, cenny,
kryje on skarbów dar niezmierny.
Tony bogactw w nim spoczywają,
na które wszyscy chrapkę mają.

Kto go znajdzie i da to głosić,
w chwale odkrywcy będzie chodzić.
Pomimo nagród bardzo wielu,
nikt nie odszukał tego celu.

Podpowiedź małą zdradzę tu wam,
ja miejsce Pępka tego już znam.
Wie to każda mama i tata,
pępek dziecka – ich Pępek Świata.

| Rymowanka ta ma swoje prapoczątki w zabawie w pępkowe purtałki chichrałki, czyli (ale pewnie to wszyscy znają) jak mama lub tata wciąga powietrze, nadyma policzki i na maleńkim brzuszku robi "pyr-pyrrrrrrr". Maluszki zawsze się chichoczą. Starszaki mówią, że to już nie wypada, bo są za stare i kto to widział .... bo przecież już chodzą do szkoły, ale i tak mają jakiś taki dziwny błysk w oku na samo wspomnienie. Jak nie mogę dobudzić córki do szkoły, to Pępek Świata jest bardzo pomocny. Jest niestety już starszakiem i w walce o niezależność swojego pępka śmiga z łóżka do łazienki w tempie ekspresowym. |

LICHO NIE ŚPI +

Na stołeczku siadło licho,
zabiedzone rączki swoje
załamuje z niepokojem,
a dokoła cicho, cicho.

Chude, blade, roztrzęsione –
całe noce spać nie może,
tylko piszczy: – O mój Boże,
łóżko czeka pościelone.

Świtem bladym nowy dzionek
licho wita i się pyta:
– Czy noc przeszła mu z kopyta?
Czy obudził licho dzwonek,
którym budzik dokazuje,
kłuje uszy i sny psuje?

Lecz gdy spojrzał lewym okiem
krzyknął: – Oj! – i mówi cicho:
– Wyglądasz, ty licho, licho.
Braki snu ci wyjdą bokiem!
Marneś jak mój stryjek Zdzicho,
który nie spał roczek cały
nim się pokładł w grobek mały.

– Weźże licho na sen proszek,
popij szybko szklanką wody.
U lekarzy szukaj rady,
zanim wieczne sny za grosze
zechcesz kupić u kostuchy
i położysz się w poduchy.

Ale licho tak siedziało
do wieczora. Zamartwiało
się snu brakiem, chociaż była
pora późna, noc już przyszła.
Wtedy poszło na manowce,
zamiast do snu liczyć owce.

GÓRA +

Góra, jak to góra,
głowę trzyma w chmurach,
a stopy w dolinie,
kędy potok płynie.

Suknie ma zielone
jodłami zdobione.
Fałdy jej spódnicy
wstęgą strumień liczy,

a gołe ramiona
chusta ukwiecona
łąkami okrywa.
W słońcu zalśni grzywa.

Dumnie szyję wznosi,
skał korale nosi,
brzęczy kolczykami –
wód wodospadami.

Wiatr bielone włosy
plecie w lodu kłosy.
Grube jej warkocze
spuszcza żlebem w zbocze.

Deszczem myje lico.
Tobie tajemniczo
uśmiech śle czarowny,
w szept wyzwania zdobny.

Gdy ją dziś zdobędziesz,
wtedy twoja będzie!