OGRODNA DZIELNICZKA (przekręcajka)

| Dzieci lubią bawić się w przekręcanie słów. Przekręcalski to język podpatrzony i zapisany w rymach przez jedną z moich ulubionych autorek wierszy dla dzieci – Joannę Papuzińską. Dzisiaj stał się inspiracją do takiej zabawy przy pracach ogródkowych :)

OGRODNA DZIELNICZKA (przekręcajka)

Grządkopałam przeki,
stosiałam wykrotki
oraz słodszek groki
do dokiej wielniczki.

Podbatki ralałam
i caśliwa szczęła
otrzydal memałam
ogrodnej dzielniczki!

| Dla dzieci to proste, dla dorosłych zapisałam tłumaczenie
w języku na wspak:

AKZCINDORGO ANLEIZD

,ikdązrg małapokezrP

iktorkots małaisyw

ikdołs kezsorg zaro

.ikzcinod jeikleiw od

małaldop iktabaR

ałac awilśęzczs i

małamyzrto ladem

!ikzcindorgo jenleizd




A pod wpływem Jabberwocky Lewisa Carolla (różne tłumaczenia można przeczytać tutaj: http://home.agh.edu.pl/~szymon/jabberwocky.shtml)
taka zabawa :)


DZIELKOTNA GARDNICZKA (jabberłajka) 

Przekopłam grządalki. 
Zakopsłam ziarkrodki 
zoraz groszziel miodki 
w wielbrzymie oldniczki. 

Brabatki wodlałam 
i uśmiwa czała 
ordal obralałam 
dzielkotnej gardniczki! 

O PUSZCZYKU, GŁUSZYCY I GŁUSZCU

| Fiku-miku na języku dzisiaj z wiosennej puszczy :)

Podpuścił w puszczy puszczyk głuszycę,

by wyczyściła w mig okolicę.

Głuszyca czyści puszczańskie drzewa.

A głuchy głuszec szlifując* śpiewa –

zagłusza szelest wyschniętych liści

i stroszy skrzydła. Głuszyca myśli:

„Szczwany ten puszczyk. Pomógł głuszcowi,

na samcze toki w puszczy, mnie złowić”.

szlifowanie głuszca* – nazwa części pieśni godowej głuszca (klapanie, trelowanie, korkowanie i szlifowanie). Podczas szlifowania, o dźwięku ostrzonej o kamień kosy, trwającego od 1 do 1,5 sekundy ptak przestaje reagować na bodźce zewnętrzne – głuchnie, stąd nazwa gatunku.

KSIĘŻYC JAK SREBRNY ROGAL

Księżyc, jak srebrny rogal,

zawisł nad moją głową

i dzisiaj mnie przemienił

w ćmę wielką, księżycową.

Usiadłam na poduszce

wpatrzona w jego rożek,

a on bez przerwy tkwi tu,

odpłynąć w noc nie może

(choć żwawo się krzątają

pomocne, nocne elfy) –

cichutko, smętnie wzdycha

i wierci się bez przerwy.

Zaczepił się o komin.

Pobrudził siwą brodę.

Wpatrzyłam się tak w niego,

że zasnąć już nie mogę.

Do nieba pragnę wzlecieć

w noc czarną, pomóc elfom,

uwolnić smutny księżyc.

Elfy pomocy nie chcą –

zbierają do koszyków

magiczny, srebrny pyłek.

Ulepią szybko z niego

sny kolorowe, miłe.

Ja też dostanę kilka,

ułożę pod poduszką,

a jeden, najpiękniejszy,

wyszepczę ci na uszko.