RAZ KUPIŁA CIOTKA W CHINACH...

| Ciotka, ciocia, ciotuchna – zainspirowała mnie do drugiej rymowanki-zabawianki. Można trochę powyginać język czytając ją na głos. W pierwszej rymowance ciotka zwiedzała atrakcje Egiptu, w tej udała się na zakupy do Chin. Jeśli chcecie przypomnieć sobie pierwszą, to można ją znaleźć tutaj: http://rymcym.blogspot.com/2015/05/raz-zgubia-ciocia-dzidzie.html

Raz kupiła ciotka w Chinach

ping-pong z laki i pingwina

jajo wielkie, a do tego

kurtkę w kratkę, jaka mleko,

czapkę w czaple, futro yeti,

Buddę z brązu, który świecił.

Ułożyła wszystko w kufrze.

Trach! Zamknęła kufer hucznie

i zabrała go do domu.

Tam – nie mówiąc nic nikomu –

pracowała cały rok,

aż się wykluł z jajka smok,

który głowę miał pingwina,

ping-pong z laki w dziobie trzymał,

był pokryty futrem yeti

i ogonem z brązu świecił;

nosił kurtkę w drobną kratkę,

czapkę w czaple, z chińskim znaczkiem

Powiem jeszcze, że do tego –

pijał w piątki jaka mleko.

Popatrz, siedzi na tym kufrze,

a ty móżdżkiem sprawnie ruszże!

Niech odpowiedź w świat poleci

na pytanie: czym smok świecił?

PO SZALE, MARSZ! +

Cesarz ze Szwecji i król z Kornwalii

poszli do puszczy po kosz konwalii.

Szli, a gdy doszli – wraz z całą armią –

znaleźli w krzakach szkarłatny karton.

Wewnątrz kartonu dwustu krasnali

szydełkowało:

z bawełny szalik,

z szetlandzkiej wełny czapkę z pomponem,

z moheru berło, miecz i koronę;

i jeszcze zbroję, w angielskim stylu,

w rzucik w jodełkę – całą z kaszmiru.

Cesarz wraz z królem zaczęli prędko
przymierzać zbroję lekką i miękką
oraz koronę w wersji zimowej –
miłej w dotyku, bo moherowej.

I każdy władca pomysł pochwalił,

że w chłody trzeba zakładać szalik,

więc zamówili u krasnoludków

milion sto szali w dobrym gatunku.

A gdy nastały mrozy grudniowe

i zamówienie było gotowe,

cesarz wraz z królem – gwiżdżąc wspaniale –

na czele armii poszli po szale.

I już nie muszą rodzice prosić,

bo odtąd każdy chętnie szal nosi!

ŁĄKODUCH... +

| Kolejna rymowanka z serii Z DUCHEM (już trochę się ich nazbierało). 
Tę znalazłam w trawie, na spacerze :)


Zasnął Duch nad stawem w nieskoszonej trawie
i śnił, że jest łąką. O, a to ciekawe!
Wesołe motylki, każdej łąki goście,
siadły mu na nosie – bardzo dużym oście.

A na brodzie Ducha kwitły koniczyny,
pod nimi biedronki śpiewały: „Tańczymy!”
i razem ze świerszczem, który grał poleczkę,
weszły na liść babki zatańczyć troszeczkę.

Psotny wiatr cichutko bajał szmaragdowo –
rozkołysał maki nad dmuchawca głową,
dał nurka w pokrzywy, połaskotał Ducha,
gdy strącił ze szczawiu żuka obżartucha.

Duch okrył się kocem gęstej, miękkiej darni –
z ziół, kwiatów, traw różnych… I rosą się karmił.
Spał… i spał spełniając najskrytsze pragnienie:
brzuch biały ogrzewał słonecznym promieniem.

A po przebudzeniu zrobił cztery skłony.
Poczuł się szczęśliwy, że stał się… 
ZIELONY!