KRETY czyli KOPCE NA ŁĄCE

| Przytuliłam kolejną rymowankę z łąki. Jesień, zimno to ciągną do blogowego ciepełka. Nie mam czasu wyszukiwać, pisać, ale jak same przychodzą to przygarniam :)


Przy sosnowym lesie, na rozległej łące,

usypały krety, migiem, w rzędach kopce.

Jaskółki widziały (fruwały wysoko) –

kopce otaczały dość spory prostokąt.

A cóż to za obiekt wytyczony szybko?

Może to dla UFO tajne lądowisko,

lub duże pastwisko dla pasikoników?

Przecież jest ich latem na łące bez liku!

A może kreciki, dla czerwonych mrówek,

chcą, w tym prostokącie, urządzić ogródek?

Ech, nie! To nieprawda. Wyjaśnię za chwilkę…

krety zapragnęły rozegrać mecz w piłkę,

dlatego na łące, by mieć zawsze blisko,

urządziły sobie wielgachne boisko.

Kibice przybyli, rozsiedli się wokół

kreciego boiska, lecz mecz był po zmroku.

Gdy noc już zapadła, słychać było: – REEETY!

Po ciemku grać w piłkę mogą tylko… krety.

Z MROWISKA NA BOISKA

Najmniejsza olbrzymka, w największą walizkę,
włożyła dres nowy i trampki, i gwizdek.
Ruszyła przed siebie, przez łąki, przez pola,
śpiewając piosenki, bo była wesoła.

Gdy doszła do lasu – zrobiła przystanek.
Pod lasem leżały dwie sosny złamane,
a przy nich mrowisko ogromne jak wzgórze,
tam mrówki mieszkały – czerwone i duże.

Olbrzymka usiadła wygodnie na trawie,
wtem do niej podbiegły mróweczki ciekawe.
Spytały, co niesie w zielonej walizce,
czy taka wielgachna pomieści je wszystkie?...
Gdyż jest im potrzebne sportowe boisko,
najlepiej przy sosnach złamanych – bo blisko!

Odrzekła olbrzymka z uśmiechem na twarzy,
że pomysł jest dobry, że wnet go rozważy.
Ubrała się szybko w dres nowy... I z gwizdkiem
zmniejszyła się troszkę, wskoczyła w walizkę!

A w akcji wiosennej – „Ochotę mam wielką
grać w piłkę codziennie!” – została trenerką.

STRASZNY PIRAT I… +

Straszny pirat wybrał się

na wycieczkę w góry.

Stary statek, szable dwie

włożył w worek bury.

A ponieważ był to chłop

krzepki jak sześć słoni –

sto mil przebiegł w jedną noc.

Nikt go nie dogonił.

Gdy na szczycie góry siadł

– łajbę z worka wyjął

i żeglował pośród chmur

mrucząc: „Jak tu miło!”.

Księżyc złowił w mocną sieć

i gwiazdek bez liku.

„Pełną beczkę srebra mam…

– napisał w dzienniku –

Dziś rzęsisty pada deszcz,

ciągle grzmi i błyska,

już wyruszyć trzeba by

na wschodnie łowiska

z kamratami… Zmylił mnie

ich wygląd zdradziecki:

groźna mina, czarny wąs –

a to aniołeczki!

Z nimi nie wybiorę się

na połów błyskawic.

Figi z makiem wolą jeść

w barze Lis kulawy.

Kogo dzisiaj zabrać mam

na wielką przygodę?

Kto rozpocznie ze mną rejs

w taką niepogodę?!”

Mieszkał w górach mały Jaś –

bał się błysków, grzmotów –

lecz z piratem w siną dal

wypłynąć był gotów.

Pozostawił krótki list:

„Do widzenia, mamo!

Sztormiak wziąłem… Nie martw się,

wrócę w środę rano”.

Pożeglował w siną dal

Jasiek wraz z piratem.

Cały tydzień ten rejs trwał,

a było to latem.

Odwiedzili króla gór

grubego Baj Baję.

Trzy ogrody miał wśród chmur –

piękne, słowo daję! –

lecz zawisła jedna z burz

nad Baja krainą.

Bał się mocno gruby król,

że ogrody zginą,

że pioruny zniszczą w mig

roślinność w skalniaku,

nie zostanie nawet liść

z ulubionych maków.

Jaś piorunów złowił sto

i zamknął w słoikach,

a pomogła jemu w tym

córka ogrodnika.

Straszny pirat głośny grzmot

złapał do butelki.

i w kantorze Górski Miś

wymienił na żelki,

a pioruny – prima sort –

na rogale z dżemem

i ogromny, nowy wór.

Co w nim było? Nie wiem.

Baj Baj bardzo wdzięczny był,

z ciasta dał im kufer –

malowany w białe bzy –

w kufrze złotą muchę.

W domu ją wypuścił Jaś,

do mnie przyleciała.

„Bzy, bzy!” – dziś na ucho mi

to opowiedziała.