NOCNE BANIALUKI

Raz, gdy sen miałam przydługi,
wyszły z głowy banialuki.
W kątku siadły, śrubkę zjadły,
muchom bańki na nos kładły,

a motylom dla wigoru
dały miód w areozolu.

Z małą myszką – tą, spod piątki –
skradły drobne ze skarbonki,
po czym robiąc słodkie minki
wlały dżem do... mojej „świnki”.
Później siadły wśród zieleni
i czekały aż się zmieni
dżem wiśniowo-morelowy
w banknot pięciodolarowy.

Aby czas czekania skrócić
poszły śmieci wór wyrzucić,
lecz nim doszły do śmietnika
ulepiły z nich konika –
błękitnego z grzywą płową,
i zielono-złotą głową.
Wystawiły go w wyścigu
na czempiona wśród koników.

I się stała rzecz nieznana,
wygrał koń ten, a wygrana
spora sumka – w wór kładziona.
Już skarbonka napełniona.
Banialuki skorzystały,
kilka monet myszce dały,
po czym znanym im sposobem
powróciły w moją głowę.

Nocka przeszła i już świta,
a skarbonka w dżem spowita.
Ale co to? Z brzucha „świnki”
lecą stówki. To nie kpinki?
A Jagiełło, król w koronie,
do mnie oko puszcza swoje.
O! Dziękuję wam kochane,
ale gdzie wy dziś schowane?

Nic nie mówią banialuki,
bo śniadaniem pasą brzuchy,
z andronami w głowie siedzą,
czekoladę z pieprzem jedzą.

KAŻDY DUDEK...

Lubią dudki swoje czubki
i gdy dudek straci czubek,
to się w dudku pomalutku
budzi gniew i dużo smutku.

Z gniewu dudek głośno płacze,
rozpacz wielka – nie inaczej.
Potem leci szukać czuba
do fryzjerki na Kaszubach.

Tam wśród trwałych ondulacji,
loków, koków, farb wariacji,
warkoczyków i „pożyczek”
nowe piórka wkleja w czubek,
po to, aby „kubek w kubek”
był podobny do starego –
czuba dudka straconego.

Gdy fryzurę już ułoży

(ma w operze miejsce w loży),
na galowy koncert bieży,
by pokazać, jak należy,
czubek zgrabny oraz świeży.

A W MUSZELCE...

A w muszelce morze szepcze

bajki morskie o syrence

i perełce czarodziejce,

która gwiazdą była z nieba.

A syrenka smutna wielce,

bo jej, księżyc ukradł serce

i na brzegu, na kamieniu,

pozostawił, gdzie nie trzeba.

A tym brzegiem książę młody

spacerował w noc gwiaździstą

i na plaży znalazł serce,

na kamieniu porzucone.

A w odmętach morskiej wody

ta syrenka cicho płacze,

cała w żalu, w strasznej męce,

choć na tronie i w koronie.

A perełka – gwiazdka z nieba

spadła latem w morską głębię –

już do księcia mruga z morza,

by odnalazł cud syrenkę.

A ten książę pieśni śpiewa

o miłości smutno, rzewnie,

bo z tym sercem złączył swoje

i w kochania wpadł udrękę.

A nasz księżyc patrzy z góry

na tych dwoje w różnych światach

i oświetla drogę fali,

która nuci już piosenki.

A ten kamień szaro-bury

skrył się w mroku, tego lata,

gdy się młodzi pokochali.

Książę śpiewał dla syrenki.

A w muszelce ta piosenka

prosto z morza, prosto z serca…

| Na dobranoc kołysankę dla Rymci napisałam w czasie Świąt Wielkanocnych i koniecznie bajeczka miała być o syrence, muszelce oraz księciu :) |