BRZYDKI BRZDĄC

W Białobrzegu głośno klnąc

wbiegł na bieżnię brzydki brzdąc,

a za brzdącem babcia z wrzaskiem

wywijała groźnie laską.

I krzyczała: „Brzdącu stój!

Zważ na słowa i wiek mój”.

Nie pomogły prośby, groźby,

miał brzdąc język cięty, ostry.

Trzeba stępić go raz-dwa.

Kto to zrobi, ty czy ja?

Bo gdy przyjdą strzygi z brzytwą,

brzydkie słowa szybko wytną.

Brzdąc nie będzie z innych kpić,

brzydko już nie powie nic!

O ZAJĄCU BRZDĄCU

| I jeszcze jedna bajeczka, gimnastyka dla języka... |

Mały zając, znany Brzdąc,

lubił liście dębu ciąć.

Gdy ostatni pociął liść,

to do lasu musiał iść.

Tam pod dębem czyhał wąż.

Chciał z zająca skórkę zdjąć,

bo mu zimno było w brzuch.

Myślał: „W futrze cieplej już”.

Spełzł na niczym węża plan,

pełza wokół dębu sam,

bo zajączek, sprytny Brzdąc,

w liście dębu pociął koc.

Brzęczał o tym prosto w strąk

wujek Brzdąca – stary Bąk.

A wiatr przywiał do mnie wieść –

już spisana. Kropka. Cześć!

O KRECIE W KARECIE

(Wczoraj rano)

Koło Kutna w barwne kwiecie

nagle wjechał kret w karecie.

Stęknął, jęknął: „Koło pękło,

siadło sprzęgło. Istne piekło!”.

Wygramolił się z karety,

spojrzał wkoło, rzekł: „O rety!

Kwitną kwiaty, brzęczą bąki.

Nie opuszczę takiej łąki!”.

(Dziś wieczorem)

Pod karetą kopiec kreta –

aż unosi się kareta.

W spodniach w paski, w czapce w kratkę

kret okrakiem tkwi nad bratkiem

i podziwia bratka płatki:

piękną barwę, deseń rzadki.