LENIWIEC DOMOWY +

| Czeka mnie wielkie sprzątanie, w pokoju córy też. 

  Ufff! Chciałam wyczarować pomocników. Może czary pomogą :)

W dżungli, której dziś już nie ma,

żył leniwiec bez imienia,

trochę inny od swych bliskich,

gdyż nie lenił się jak wszyscy.

Z odkurzaczem gnał przez dżunglę

kurz odkurzyć – choć to trudne.

Segregował zmyślnie liście

na dwie sterty: brudne, czyste.

Trzepał ściółkę, czesał trawę.

Wszyscy gromkie bili brawa,

kiedy grzybom, wprost na głowach,

kapelusze wyglancował.

Pnie szorował, grabił mech.

Wciąż uwijał się za trzech!

Zarażony tym przykładem

poszedł każdy ptak z owadem

i gad z płazem, wszystkie ssaki –

w mig porządek stał się taki,

że przyjemnie się mieszkało.

I mnie też by się przydało

w domu takie dzielne zwierzę,

które sprząta, zamiast leżeć,

i codziennie (nie raz w roku)

zadba pięknie o swój pokój.

TYGRYS W GWIAZDKI

| Wczoraj zainspirowało mnie niebo, niestety było pochmurne, ale oczami wyobraźni i ten tygrys, i Droga Mleczna, i kometa...

Dziś opowiem baśń ciekawskim,

o tygrysie w srebrne gwiazdki.

Gdy się zjawił na polanie

wnet wywołał zamieszanie.

Powstał w dżungli wielki zamęt.

Całą noc trwał, a nad ranem

słonie, małpy,

też małpiatki,

węże, żółwie…

były w gwiazdki.

I mówiły: „Kto na ciele

gwiazdki ma, jest przyjacielem”.

Mina zrzedła tygrysowi,

gdyż na Ziemię zszedł na łowy,

ale teraz, trudna rada,

wszak przyjaciół się nie zjada.

Uciekł szybko za nieboskłon

i kometę zjadł na ostro,

a gdy pić mu się zachciało –

Mleczną Drogę wypił całą.

DUCHPIŁKA I LILKA

| Tak na Dzień Dziecka z życzeniami i pozdrowieniami, bo najważniejsze to... 
(szukaj na końcu wierszyka)

W małym miasteczku na środku skwerku

straszył Duch złośnik w lila sweterku.

Zjawił się latem na placu zabaw

przegonił Julkę, Hanię, jej brata

i wszystkie dzieci małe i duże.

Rozkopał trawnik, podeptał róże.

Wszedł na zjeżdżalnię. Zjechał trzy razy.

„Czy bawić ze mną ktoś się odważy?!” –

zawołał głośno i na zachętę

zmienił się w piłkę. To niepojęte,

ile się zaraz osób zleciało

(gdy powiem – dwieście, to będzie mało).

Przybiegł kominiarz czarny od sadzy,

lecz złapać piłki się nie odważył.

Też nie dał rady strażak ochotnik –

ze skwerku uciekł szybko na chodnik.

Nawet policjant bał się okropnie,

że go ta piłka znienacka kopnie.

Burmistrz popatrzył tylko z daleka:

„Na ławce w cieniu jeszcze poczekam!” –

powiedział cicho. A piłka skacze,

psoci i niszczy… nie chce inaczej!

Doktor zawołał: „Może jest wściekła!” –

i wnet połowa ludzi uciekła.

Lecz przyszła Lilka, w spodenkach lila,

Ducha złośnika wnet zobaczyła:

„Cześć!” – powiedziała. Klasnęła w dłonie

i to był wreszcie straszenia koniec,

i odtąd zgodnie (w lila odzieży)

bawią się razem tak jak należy.

Na skwerek inne dzieci wróciły.

Duch jest wesoły, grzeczny i miły:

„Już zrozumiałem, straszyć nie muszę,

gdy dookoła są BRATNIE DUSZE!”.