DUSZEK KSAWERY

| Do serii o duchach jeszcze jeden wierszyk :)

Pewien tłuściutki duszek, Ksawery,

lubił wyjadać z książek litery

i na śniadanie, tuż przed północą,

zjadał A słodkie z bułka razową,

agrestu pestką, skórką z arbuza…

lecz go kusiła z B beza duża.

Uwielbiał: w cukrze 
C (ale z chrzanem)

i w pestkach dyni

D zapiekane;

E, F, G z grilla;

H upieczone;

I, J z jabłkami

i cynamonem;

K w konfiturach,

L w lepkim lukrze;

M w marmoladzie,

z natką N w zupce;

z O cały omlet,

a P w plasterkach;

R z rodzynkami

z S zamiast serka;

T tymiankowe.

I też czasami

lubił zjeść uszka

z U i grzybami,

a w słonej wodzie

W gotowane,

Y – tego nie wiem,

może w śmietanie,

Z z zieleniną,

Ż z żurawiną

i źdźbła Ź w soli

wraz z pajęczyną,

więc sprawdźcie książki, strona po stronie!
Czy w nich literki są wyjedzone,
czy są w całości duże i małe?!

Duszki nie jedzą literek wcale
z takich książeczk (To zakazane!),
które, dzieciaki, czytacie same!!!

Z LIŚCIEM...

| Proszę, oto zapowiedziany następny wierszyk podróżniczo-uzupełniający. 

Nie myślałam, że tak szybko się skleci, ale duszona dynia z cynamonem była 

przyczynkiem inspiracji. Najczęściej rymowanki wpadają mi podczas gotowania,

albo w nocy :)

W listopadzie, pewien liść

był gotowy do podróży,

ale nie chciał pieszo iść,

bo chodzenie mu nie służy.

Zabrał go ze sobą wiatr

i dał miejsce W WIATROLOCIE.

Polecieli w siną dal.

Trzy tygodnie byli w drodze.

Nagle na nich skoczył smok

śnieżnogłowy, chmurołapy.

Ciemno się zrobiło w krąg.

Wiatr ze strachu głośno zawył:

– Uhu! Uhu! – tak jak duch,

który połknął przez przypadek

chór spod Chojnic, chmarę much,

czajnik z gwizdkiem, parostatek.

Smok się tego wycia zląkł

i odleciał, gdzie pieprz rośnie.

A wiatr zadął w tysiąc trąb.

– Ha! Zwycięstwo! – grzmiał donośnie.

Zaraz z liściem pognał gdzieś

nad ocean, by na żaglach

przysiąść cicho, ale w sieć

wpadł nieszczęśnik. Dola marna!

Liść piracką mowę znał,

bąknął groźnie: – Na sztokfisza…

Dziś nie będę w sieciach trwał

niczym jakaś śnięta ryba! –

Wyjął w mig z plecaka nóż.

Bardzo zręcznie przeciął sieci

i poleciał z wiatrem znów…

A zza chmury księżyc świecił.

Dolecieli wreszcie tam,

gdzie wśród piasków piramidy.

Liść powiedział: – Dosyć mam

tej podróży. Może gdybym

został miesiąc albo dwa,

tu przy Sfinksie, pod namiotem…

Kiedy minie zima zła

wrócę szybko – BOĆKOLOTEM!

LISTOPADOWY PODRÓŻNIK

Liść klonu, gdy tylko z pąka się wynurzył,

marzył, dniem i nocą, o wielkiej podróży.

Od marca do kwietnia patrzył na obłoki

jak płyną po niebie, hen, gdzieś w świat szeroki.

Postanowił w maju, że i on wyjedzie –

może po śniadaniu, albo po obiedzie.

Chciał wyruszyć w czerwcu, ale myślał sobie:

„Najpierw chlorofilu na zapas słój zrobię”.

I mocno zzieleniał mówiąc: „Nie ma szkody,

zaczekam do lipca, jeszcze jestem młody”.

Lecz w lipcu słoneczko świeciło wspaniale.

Liść krzyknął: „Nareszcie pięknie się opalę!”.

I słońce sierpniowe też jemu służyło.

„Wyjadę we wrześniu, teraz jest tak miło.”

– powiedział i pilnie przestudiował mapę. –

„Bez mapy, tam gdzie chcę, na pewno nie trafię!

A jeszcze spakować muszę to i owo –

wziąć kompas, latarkę, gałąź zapasową…”.

Pakował się długo, aż minął październik,

gdy nastał listopad klon zrobił się senny,

ziewając zagadał do liścia ospale:

„To ostatnia szansa… Teraz albo wcale…

Większość twoich braci wyjechała dawno.

Dziś słoneczko świeci, pogodę masz ładną,

wiatr dla ciebie miejsce zajął w wiatrolocie.

Liściu, rusz się wreszcie! Odleć… ja cię proszę”.

Wziął liść swój plecaczek i, choć bał się trochę,

w wielką podróż życia, z wiatrem, ruszył w drogę.

A gdzie zawędrował? Gdzie go poniósł wietrzyk?

O tym wam opowie wkrótce nowy wierszyk.

W tajemnicy szepnę o czym listek marzył:

chciał zimą się wygrzać w Egipcie na plaży!