O TARANTULI I TURLANIU

| takie tam FIKU MIKU NA JĘZYKU, zrymowało się przy warzeniu... 
 obiadu :)

Turla tura tarantula

na pagórek, za nią córa

targa torbę – w torbie morwę,

tutkę z natką oraz koprem.

Gdy wturlają się z tym turem,

nie bez trudu, na pagórek,

to uwarzą z kopru trutkę

i w śmiertelną drugą rundkę

poturlają się z pagórka –

tarantula i jej córka.

Wietrzę podstęp i kłopoty,

lecz nie truję więcej o tym!

SUCHA PLUCHA

| I już jesień, a z nią wkrótce deszcze, plucha. Ale, co by było, gdyby...

Co by było, gdyby plucha

zamiast mokra była sucha?

Ja do okna – tam okropnie,

w suchym deszczu wszystko tonie.

Zamiast kapać tylko trzeszczy,

szura, skrobie, dźga i kole –

jakby miliard mikrych chrząszczy,

potoczyło się po stole.

Niepotrzebne parasole,

nie przemoczą wszak opady.

Kalosz krzyczy: „Błoto wolę!

Mokre dajcie mi okłady!”

– bo zakasłał się niebożę.

Zamiast kałuż piasku morze:

na ulicach, na chodnikach,

klombach w parku i trawnikach.

Rynny piasek przesypują,

jak w klepsydrze czas liczony,

a potoki piaskiem plują –

wnet zamienią się w zagony.

Wokół tylko szumi rzewnie….

Siedzę w domu, jak mysz, cicho

–  cała skryta pod poduchą –

i wylewnie bardzo tęsknię,

za jesiennych dni szarugą

– zimnowodną, mokrą pluchą!

CZERWONE ŚMIGIEŁKO

| Dziadek, to skarb. Jedna z najważniejszych osób w życiu dzieci 

  - i to ostatnio mnie inspiruje, bo mało pamiętam swoich. 
 O śmigiełkach podsłuchałam fragment rozmowy pomiędzy 
 wnuczkiem i dziadkiem, gdy przechodziłam koło parku.

– Chcę mieć śmigiełko – powiedział Tomek –

całe czerwone, w pasy zielone.

A powiedz, dziadku, jakie mieć chciałbyś

zamiast tej czapki? Może wystarczy

zielonej farby, albo czerwonej.

Popatrz, lecimy nad naszym domem,

ponad ulicą, parkiem, przedszkolem.

Jak dwa latawce. Jakie zdziwione

mają przechodnie miny? Zabawne!

Ja macham do nich, pomachaj także.

Oj! Już się wszystkie skończyły farby

i czyste kartki. Lotów wystarczy,
lecz jutro, dziadku, to namaluję
jak szybujemy z chmury na chmurę.